Naz Makamı’ndan Gönül Sultanı’na

Ayşe Serra

Ayşe Serra tarafından yazıldı.

Yâr,

Ben Hicaz Çölleri’ni seyre dalmışken, gönlün Endülüs’e hayrân biliyorum. Konstanyiniyye’den sesleniyorum sana!

Dostluklarım mağaralarda örümcek ördürmüyor, saklamıyor beni zifirî kayalarda; ele veriyor… Sözlerim sükûta hapsolmuş, nerden bilirim haykırmanın aşk celladım olacağını… Seni kendimden saklıyorum. Gökyüzünde adını okurken, sevgin biraz diner mi diye gezdiğim topraklarda, anlıyorum ki, nereye gitsem bu sevgi benimle gezecek. Kalbimi çıkarıp atamıyorum. Dünyam sensin, kalp atışım sen… Bırakma beni! Yalancı yüzlerin çekip gittiği gibi gitme, hep benimle kal, sana Kur’an’lar okuyayım. Ashabın yaptığı gibi başım eğik olsun isterim ama buna da gücüm yetmez. Gözlerine baka baka âb-ı hayâtımı bulayım. Gözlerinle bir ömür değil iki cihan dolup taşayım.

Yâr, bırakma beni… Senden başka sevgili mi var? Allah’ın sevgisine mazhâr olan cân… Kâinat hayrân sana, ben de… Yollarına toprak olayım. Bırakma beni, olmayan gölgen olayım. Aşkına parmaklarımı değil, her zerremi doğrayayım. Ama hep duanla olayım… Bırakma beni… Yüreğimi yüreğinde bulayım… Küstahlığımı bağışla… Bedevî farz et beni, bırakma beni, “hadarî” olayım… Asabiyet yapmam kavmimi sevsem de.. Ben ümmetin müjdecisi olayım. Ümmü Mektûm gibi tebliğe hayrân, Veysel Karânî gibi aşkına kurban olayım. Bürdene mazhâr olanların sözüne kurban olayım.

Yâr bırakma beni…

Naz makamından gönül sultanına, en son sözüm: “Sensiz ben kocaman bir ‘hiç’ olurum... Sensiz ben kocaman bir ‘hiç’ olurum, bir ‘hiç’…”

Ayşe Serra